Τις μικρές
σκοτεινές μέρες
όταν κάθομαι
σ΄ ένα μπαρ της γειτονιάς
σε μια άκρη
στη γωνία
ανοίγω ένα μπλοκ
με λευκές σελίδες
χωρίς γραμμές
και γράφω
τον πόνο μου
και τον πόνο των άλλων
πίνω τον ένα καφέ
μετά τον άλλο
κι ύστερα
πίνω ποτά
έχω βγάλει ήδη
το μεροκάματο
τραβάω για το σπίτι
κόβω τις σελίδες
με τα ποιήματα
τις βάζω στο συρτάρι
κι έτοιμος καθώς είμαι
για τα καινούργια
πέφτω και κοιμάμαι.
Ένα μικρό παιδί
κλαψουρίζει
μέσ΄από τα χείλη μου
καθώς οι δυνάμεις σου
συντεταγμένες
μ΄έχουν αλώσει
ένα αδύναμο χέρι
το χέρι μου
υψώνεται στον ουρανό
να πάρει δύναμη
από το φως του ήλιου
καθώς χτυπάς ανελέητα
με το σπαθί σου
και συγχώρεση δεν δίνεις
τρέχει το αίμα μου
από το στόμα
ίσως η κάθαρση να πλησιάζει
ή ίσως η εξέγερση.
Κάτι ν΄αγαπώ
κάτι να έχω
τους παγωμένους χειμώνες
τα καυτά καλοκαίρια
αυτό ζητούσα
μόνο από σένα
ένα τρυφερό χάδι
όταν οι πίκρες
μου σφίγγουν το λαιμό
μα εσύ αρνήθηκες
έτσι πορεύτηκα
στη ζωή μόνος
ο έρωτας δεν αντικαθίσταται
έτσι πίστευα
μα ήταν λάθος
όταν βρεις
αυτό που θέλεις
ξεχνάς το παρελθόν
και μια καινούργια ζωή
ανοίγεται μπροστά σου.
Στα σύνορα
της χώρας του Έρωτα
βρέθηκα φρουρός
τι φυλούσα δεν ήξερα
ήθελα
να μπω μέσα
να γευτώ τους γλυκούς καρπούς
μα κάτι με εμπόδιζε
δεν μ΄άφηνε
να κάνω βήμα
ίσως ήταν
οι κακές εμπειρίες
του χθες
οι σφαλιάρες
που έφαγα
οι προδοσίες
όμως σιγά - σιγά
άρχισα να γλιστράω
προς τα εκεί
κι ύστερα άρχισα
να τρέχω σαν τρελός.
Καθόμουνα στον πάγκο
του μπαρ. Μόνος.
Έπινα ρούμι με κόλα.
Απέναντι μου κοιτούσα
τα ράφια με τα μπουκάλια.
Δίπλα σ΄όλο το μεγάλο τοίχο
ατέλειωτα κάδρα
για τον καφέ
σ΄ όλες του τις εκδοχές
αποσπάσανε την προσοχή μου
μα δεν ήταν για πολύ.
Σύντομα ξαναγύρισα
στον εσωτερικό μου κόσμο
τα προβλήματα μου
με κύκλωσαν
κι η μοναξιά
επέστρεψε αφόρητη
έπιασα κουβέντα
με τον μπάρμαν
τα ίδια και τα ίδια
και ώ, του θαύματος
μία κοπέλα
ήρθε κάθισε λίγο πιο πέρα
την κοίταξα κάνα δυο φορές
μα σε λίγο
ήρθε και κάθισε δίπλα της
ένας άντρας.
Παρήγγειλα δεύτερο ποτό.
Κόντρα
Θέλει πολύ θάρρος
να νικάς την απελπισία
και να γράφεις ποιήματα
μέσα σε μια γκαρσονιέρα
χωρίς λεφτά για θέρμανση
για κλιματισμό
να ζεις με το επίδομα
του ΟΑΕΔ
μέσα σ΄αυτή την τρύπα
να επιμένεις να επιβιώνεις
να κινδυνεύεις να σε καταπιεί
και να κολυμπάς
κόντρα στο ρεύμα
αφού αυτό έμαθες πάντα
εσύ να κάνεις.
Ήρθες αποφασισμένη
και ζήτησες χωρισμό
δεν σε παρακάλεσα
μα σου είπα να σκεφτείς
πόσα ζήσαμε μαζί
τότε δάκρυσες
μα είχες βρει
μια καλύτερη τύχη
για σένα
μια ευκαιρία μεγάλη
και δεν μπορούσες
να την κλωτσήσεις
βλέπεις το χρήμα
είναι υπεράνω όλων
έτσι τελείωσε μια αγάπη
τράβηξε ο καθείς
το δρόμο του
μα όταν σε συνάντησα
μετά από χρόνια
είδα μια αδιόρατη θλίψη
στα μάτια σου
μου χαμογέλασες
βεβιασμένα
και με προσπέρασες.
