Το χθες που καίει

   

Σου μίλησα
χαμήλωσες το βλέμμα
κι ύστερα κοίταξες αλλού
δεν μπόρεσες να με δεις στα μάτια
εσύ που κάποτε
δεν χόρταινες να με κοιτάς
κι εγώ εσένα
ξέρω πέρασαν χρόνια
μ΄ έστειλες στον άλλο κόσμο
μ΄ένα τηλεφώνημα τότε
ήμουν μακριά
κι εσύ είχες ανάγκη
να έχεις κάποιον κοντά σου
το κατάλαβα αργότερα
σε συγχώρεσα
μα η πληγή παρέμεινε
και τώρα που σε συνάντησα
ήθελα να καρφώσεις
τα μάτια σου πάνω μου
να μου χαμογελάσεις
μα εσύ χαμήλωσες το βλέμμα
κοίταξες αλλού
λες κι έφταιγες.

Έρως

Είσαι ο παράδεισος
είσαι η έρημος
είμαι η προσφορά
είμαι η αδράνεια
είμαστε το παν
είμαστε το τίποτα
είμαστε ο καθένας
είμαστε ο κανένας
έρχονται μέρες φωτεινές
έρχονται νύχτες λαμπερές
ζούμε στον αστερισμό
του έρωτα
παράδεισος και κόλαση
αρχή και τέλος
δημιουργία και καταστροφή
φεγγάρια του Αυγούστου
ήλιος και θάλασσα
δυο κορμιά στην άμμο
εσύ
εγώ
τώρα.

Ευτυχία

     

Δεν μπορώ να γράψω
για ήλιους και θάλασσες
για βουνά κι ομορφιές
για ευτυχία δεν μπορώ να γράψω
γιατί δεν είμαι ευτυχής
γράφω μόνο για βασανισμένες ψυχές
που τραβάνε τον ανήφορο
την καθημερινή τους κόλαση
γι΄αυτούς που μοχθούν
στα πίσω δωμάτια
κι αμείβονται ελάχιστα
γι΄αυτούς που δεν φαίνονται
όμως προσφέρουν τα πιο πολλά.
Για ευτυχία ας γράψουν οι ευτυχείς
οι τυχεροί της ζωής
γιατί απλά τυχεροί είναι
τίποτα περισσότερο
τίποτα λιγότερο.

Φυλακή

       

Μια αλυσίδα
δένει το πόδι σου
μα δεν τη βλέπεις
το πρωί πας στη δουλειά
ικανοποιημένος
που δεν είσαι άνεργος
δύσκολη η εποχή
γυρνάς μετά στο σπίτι
σκαλίζεις τον κήπο
διαβάζεις
ύστερα φοράς τις φόρμες
και πας περίπατο
στους ίδιους δρόμους
κάθε μέρα
πίνεις ένα καφέ
στο ίδιο μαγαζί
μετά στο σπίτι
αυτή είναι η βόλτα σου
στο προαύλιο της φυλακής
στην οποία ζεις.

Η μοίρα ταξιδεύει πάνω σ΄ένα άλογο

Δεν υπάρχει μοίρα.
Δεν υπάρχει πεπρωμένο.
Όποιος τα πιστεύει
έχει τελειώσει.
Καμτσίκοσε το άλογό σου
και φύγε μπροστά
δεν υπάρχει άλλος δρόμος
είναι η μόνη επιλογή.
Θα παλέψεις
θα ματώσεις
άλλος τρόπος δεν υπάρχει
για να γράψεις τη μοίρα σου
τη ζωή σου να ορίσεις
αυτόβουλα
και κύριος του εαυτού σου
να είσαι.
Αφήστε κατά μέρος τη μοίρα
έχει χαλάσει ήδη
πολλές ζωές.

Νικητής

   

Κάποιες φιγούρες στο μισοσκόταδο
σαν μαύρα σύννεφα στον ουρανό
είναι οι καθημερινές του παραστάσεις
από τον έξω κόσμο
κάποιες ακτίνες ήλιου στο δωμάτιο
από μισόκλειστα παντζούρια
ανοίγουν ένα μικρό μονοπάτι
για την ύπαρξη του
χρόνια τώρα παλεύει
να΄χει τη δύναμη να ζει
μετά από εκείνη τη στιγμή
που είναι καρφωμένη στο μυαλό του
και δεν μπορεί να την ξεχάσει
όταν η ζωή του χωρίστηκε στα δύο
κι άλλαξε η περπατησιά του
στον κόσμο, στους ανθρώπους
δεν θέλησε παρηγοριές
τη λύπηση απεχθάνεται
παλεύει τη ζωή
και βγαίνει νικητής.

Υπέρβαση

   

Για σένα ξημεροβραδιάζομαι
στα πάρκα, στις πλατείες, στα καφέ
μ΄ένα τσιγάρο στο χέρι
να με θυμιατίζει
την άρνηση σου δεν μπορώ
ν΄αποδεχτώ
και περιφέρομαι άσκοπα
γεμάτος μελαγχολικές σκέψεις
ο κόσμος μοιάζει φυλακή
με στενεύει
αυτή η απόρριψη με εξαθλιώνει
με υπονομεύει
ώσπου ένα βράδυ
μπαίνω σ΄ένα μπαρ
ρίχνω ένα γερό μεθύσι
κι έτσι σε ξεπέρασα
παρέα με μιαν άλλη.