Γνωριμία

   

Στο τραπεζάκι
μπροστά στον καναπέ
άδεια κονσερβοκούτια μπύρας
μαζί με πλαστικά ποτήρια
υπολείμματα καφέ
ήταν μακριά η νύχτα
ξεκίνησε νωρίς σ΄ ένα μπαρ
εκεί έγινε η γνωριμία
κι ύστερα από πολύ πιοτό
συνεχίστηκε στο σπίτι
ένας θεός ξέρει
πως μπόρεσαν να κάνουν την πράξη
με τόσο οινόπνευμα στις φλέβες
μα όταν είσαι νέος
όλα τα μπορείς
τώρα γουργουρίζουν στο κρεβάτι
τίποτα δεν τους νοιάζει
κι ας ξέρουν μόνο
τα μικρά τους ονόματα
και μερικές λεπτομέρειες
ο ένας απ΄τη ζωή του άλλου
μόνο αυτές που ήθελαν να πουν.

City lights

 

Στα ψηλά κτίρια
στις μεγάλες λεωφόρους
οι ψευδαισθήσεις καλά κρατούν
ζούμε στη μεγαλούπολη
έχουμε όλα τα καλά
κι ας μην έχουμε τίποτα στ΄αλήθεια
δουλειά απ΄το πρωί ως το βράδυ
λίγα τα λεφτά
μα ζούμε στην πόλη
πίνουμε καπουτσίνο
είμαστε έξυπνοι
ύφος ανάλογο
βλέπουμε τα είδωλα μας στην TV
κόπιες αμερικάνικες γινήκαμε
μα την Κυριακή είμαστε ελεύθεροι
για ψώνια και για μπάρμπεκιου
είμαστε δυστυχείς
δεν θέλουμε να το σκεφτόμαστε
ίσως γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή
ίσως γιατί αν το σκεφτούμε βαθιά
θ΄ανέβουμε στα ψηλά κτίρια
και θα πετάξουμε χωρίς φτερά.

Γιατί

 

Σου έστειλα ένα τραγούδι
σ΄αγαπούσα
όταν ήμασταν παιδιά
και τώρα πάλι
γέμισε ο νους μου από σένα
η ψυχή μου πλημμύρισε έρωτα
φοβάμαι μήπως δεν υπάρχουν περιθώρια
μα η αγάπη
μετακινεί βουνά, λένε
γιατί να μην εξαφανίζει
χρόνια κι αποστάσεις.

"Τι με νοιάζει εμένα"

   

Δεν κοιτάς γύρω σου
είσαι καλός πολίτης
κοιτάς μόνο τη δουλειά σου
σ΄αυτή την εποχή
του "τι με νοιάζει εμένα"
είσαι πρωτοπόρος
καμαρώνεις
για τ΄ακριβό αμάξι
τ΄ακριβά ρούχα
καμιά φορά
λες "Δόξα τω Θεώ"
είσαι και θρήσκος
που να σε πάρει η ευχή
μα τι σχέση έχει ο Θεός
με το βίο και  την πολιτεία σου
αναρωτήθηκες ποτέ
αυτά είναι ψιλά γράμματα
για τύπους σαν κι εσένα
που τώρα τελευταία
έχεις πολιτικές βλέψεις
αφού σίγουρα
έχεις όλα τα προσόντα.

Επικράτεια

     

Πάρε με και βάλε με
στην επικράτεια του σώματος σου
κλείσε τα σύνορα
ποτέ πια να μη βγω
ο κόσμος σου
να είναι κι ο δικός μου κόσμος
βαρέθηκα τις χλιαρές σχέσεις
τα σχεδόν έτσι, τα σχεδόν αλλιώς
κουράστηκα από τις άδειες συζητήσεις
τις ανόητες ερωτήσεις
θέλω να νιώσω ζωντανός μέσα σου
ελεύθερος στη σφιχτή σου αγκαλιά
πάρε με
και βάλε με στην επικράτεια
της ψυχής σου
εκεί πάντα ν΄αναπνέω.

Χωρίς περιθώριο

Μου επιτέθηκες
μου είπες λόγια
χωρίς σπουδαία αφορμή
κάθισα απορημένος
άκουγα
αμίλητος, βουβός
έσκυψα το κεφάλι
σαν να ήμουν ένοχος
μέσα μου έκλαιγα
μα ένα δάκρυ
δεν κύλησε απ΄τα μάτια μου
στο τέλος με ρώτησες
"γιατί δεν μιλάς"
τι να πω εγώ
τα είπες όλα εσύ
δεν άφησες περιθώριο
για μένα
ύστερα έφυγες
άναψα ένα τσιγάρο
πήρα τους δρόμους
περπάτησα ώρες σαν τρελός
στο τέλος
πήγα σ΄ένα πάρκο
κι άρχισα να πετάω πετραδάκια
σε μια τεχνητή λιμνούλα.

Φως στο σκοτάδι

Μέρα λυπημένη
μέρα σκοτεινή
η υγρασία τρυπάει τα κόκκαλα
παγώνει ο νους
οι σκέψεις φυλακίζονται
έστειλες ένα μήνυμα
τρεις φωτογραφίες σου
να μου θυμίζουν
τα χρόνια που μας χωρίζουν
"εσύ, το βλέπεις έτσι" μου λες
ναι, έχεις δίκιο
εγώ το βλέπω έτσι
μα οι προκαταλήψεις μας
είναι τόσο βαθιές
μας χαρακώνουν τη ζωή
να ζήσω σήμερα
τον έρωτα μαζί σου
είναι το μόνο που μπορώ να κάνω
είναι το καλύτερο
σε μια μέρα λυπημένη
σ΄έναν κόσμο σκοτεινό.