Τραβάω τα μαλλιά μου.
Γουργουρίζω σαν περιστέρι.
Μια μικρή ξανθούλα σερβιτόρα
με κοιτάει απορημένη.
Άσε με μωρό μου.
Κοίτα το διαφημιστικό πίνακα απέναντι.
Hondos Center.
Θλιμμένα πρωϊνά
εναρκτήρια λακτίσματα
της μέρας
μονοτονία στις κινήσεις
στις ανάσες
στα συναισθήματα
ποιός ξέρει
ίσως ο έρωτας εμφανισθεί
πίσω από τις τριανταφυλλιές.
Στην μικρή αυλή
φύτεψα τριανταφυλλιές.
Τη μοναξιά μου
τη μοιράστηκα μ' ένα σκύλο.
Το σπίτι
χρόνια τώρα
το έκανα βιβλιοθήκη,
θάλασσα να κολυμπώ
να μη θυμάμαι
εσένα.
Κάποτε θα ρθεί ξανά
η πρώτη μας νιότη
θα γίνουμε πάλι έφηβοι
τότε θα με αγαπήσεις
όσο σ' αγάπησα εγώ
μαζί θα περπατήσουμε
το μονοπάτι του έρωτα
που δεν γεννήθηκε ποτέ
κάποτε θα γίνεις η ψυχή μου
κι εγώ η δική σου ψυχή
θ' αγαπηθούμε
θα γεννήσουμε
λουλούδια παραδεισένια
θα μαζεύουμε
στον κήπο της Εδέμ
κάποτε θα ξαναγεννηθούμε
και η ζωή θα έχει νόημα.