Λύπη

         

Είναι μερικοί άνθρωποι
που ο λόγος τους
δεν έχει καμιά αξία.
Φάσκουν
και εμπρός σου αντιφάσκουν
για να έχουν έτοιμη τη δικαιολογία.
Με λόγια φουσκωμένα
σου τάζουν πύργους ψηλούς
κι αύριο όλα καταρρέουν.
Τι άνθρωποι είναι αυτοί
που άλλα σου λένε μπροστά
κι άλλα από πίσω;
Τι αξία έχουν
αυτοί οι ανόητοι λογάδες
που νομίζουν πως ξεγελούν
τους ευθείς συνανθρώπους;
Όταν πας να τους ελέγξεις
για τα λεχθέντα τους
τα αρνούνται όλα
τα διαστρέφουν
και απλώνουν
το δικό τους παραμύθι.
Λυπάμαι που συναναστράφηκα
τέτοιους ανθρώπους.

Σ' ΕΝΑ ΜΠΑΡ

           

Τραβάω τα μαλλιά μου.
Γουργουρίζω σαν περιστέρι.
Μια μικρή ξανθούλα σερβιτόρα
με κοιτάει απορημένη.
Άσε με μωρό μου.
Κοίτα το διαφημιστικό πίνακα απέναντι.
Hondos Center.

Ίσως

           

Θλιμμένα πρωϊνά
εναρκτήρια λακτίσματα
της μέρας
μονοτονία στις κινήσεις
στις ανάσες
στα συναισθήματα
ποιός ξέρει
ίσως ο έρωτας εμφανισθεί
πίσω από τις τριανταφυλλιές.

ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

               

Το στόμα μου είναι σφραγισμένο
τα μάτια μου δεμένα
στ' αυτιά μου με τη βία ωτασπίδες.

Έμεινε μόνο η αφή
να ταξιδεύει στο σώμα σου.

ΒΙΟΙ ΤΕΜΝΟΜΕΝΟΙ

             

Την ώρα που εσύ θα αλητεύεις,
εγώ θα τρώω κόκκινα γλυκά σταφύλια.

Την ώρα που εσύ θα εκτινάσσεσαι,
εγώ θα στρίβω το τσιγάρο μου.

Την ώρα που εσύ θα δημιουργείς,
εγώ θα στρώνω σεντόνια για να κοιμηθώ
στο μικρό ντιβάνι.

Διαφυγή

   

Στην μικρή αυλή
φύτεψα τριανταφυλλιές.
Τη μοναξιά μου
τη μοιράστηκα μ' ένα σκύλο.
Το σπίτι
χρόνια τώρα
το έκανα βιβλιοθήκη,
θάλασσα να κολυμπώ
να μη θυμάμαι
εσένα.

ΕΔΕΜ

Κάποτε θα ρθεί ξανά
η πρώτη μας νιότη
θα γίνουμε πάλι έφηβοι
τότε θα με αγαπήσεις
όσο σ' αγάπησα εγώ
μαζί θα περπατήσουμε
το μονοπάτι του έρωτα
που δεν γεννήθηκε ποτέ
κάποτε θα γίνεις η ψυχή μου
κι εγώ η δική σου ψυχή
θ' αγαπηθούμε
θα γεννήσουμε
λουλούδια παραδεισένια
θα μαζεύουμε
στον κήπο της Εδέμ
κάποτε θα ξαναγεννηθούμε
και η ζωή θα έχει νόημα.