Πρώτη φορά

     

Αμούστακα αγόρια
νεαρά κορίτσια
είναι το μέλλον μας
καθώς τα δασκαλεύουμε
κατά πως νομίζουμε
ας σκεφτούμε καλά
πως δεν δικαιούμαστε
να τα κάνουμε σαν κι εμάς
αντίγραφα του εαυτού μας
ας μην ψάχνουμε
ούτε να περιμένουμε
να πραγματώσουν
τα δικά μας απωθημένα
όνειρα κι επιθυμίες
αυτά τα παιδιά
αγόρια, κορίτσια
είναι το μέλλον μας
θα κάνουν τον κόσμο
έτσι όπως τον θέλουν
το παρελθόν
δεν θα ρωτήσουν
μοναδικά είναι τα όνειρα τους
γιατί κι αυτά
πρώτη φορά πατούν στη γη.

Στεναχώρια

       

Βαριά η σημερινή μέρα.
Μια στεναχώρια
μ΄αγκάλιαζε απ΄το πρωί
και μ΄ έσφιγγε δυνατά
ταίριαζε γάντι
με τη βροχερή, μουντή μέρα
και τους ανθρώπους
που με σκυφτά κεφάλια
προχωρούσαν βιαστικά
στους δρόμους.
Έψαχνα μέσα μου
να βρω
τι είναι αυτό
που με κάνει
να μη θέλω τη ζωή μου
μα δεν το βρήκα.
Τόσα που έχουμε
στο νου μας
το παρελθόν
το παρόν
το αβέβαιο μέλλον
δεν ξέρουμε πολλές φορές
τι μας βαραίνει τα στήθια.

Παρά θίν΄αλός

   

Τι τυχερός που είμαι
σκέφτηκα
που βλέπω μετά από ένα χρόνο
ξανά τη θάλασσα
που τόσο αγαπώ
μα είναι ακριβοθώρητη
για μένα
άλλοι την έχουν στα πόδια τους
κι άλλοι κάνουν χρόνια
να τη δουν
αγαπημένα κύματα
αρμύρα που θεραπεύεις
να΄μαι τώρα κάτω από μια ομπρέλα
ένας ανάμεσα σε χιλιάδες
πιάνω ένα τραπέζι
κάτω από τις μουριές
κάθομαι κι αναπολώ
τα περασμένα χρόνια
αγαλματένια νεανικά κορμιά
έρχονται να διακόψουν
τις σκέψεις μου
μα είναι ωραία.

Δώσε μου ένα φιλί
ένα φιλί
ένα φιλί
ένα φιλί
να πάω στον Παράδεισο.

Φιλία

         

Περπατήσαμε
δίπλα-δίπλα
χρόνια μαζί
φίλε μου καλέ
μα τι απ'όλα κράτησες
απ' τους ανήφορους
που περπατήσαμε
αγκομαχώντας
απ' τα στενά
που διαβήκαμε
ποιό είναι το απόσταγμα
από αυτή την πορεία
τι είναι η φιλία
για σένα
υπάρχει, ζει, ανασαίνει
ή είναι μια αφηρημένη λέξη
ίσως δεν είμαστε
τώρα πια δυό φίλοι
τώρα που δεν έχεις κάτι
να κερδίσεις από μένα
κι έβαλες πλώρη
για καινούργιες φιλίες.

Κατα/ληγμένος χρόνος

Σεσημασμένος χρόνος
περιφέρεται
μας τυλίγει
ξετυλίγεται
μ'ένα ραβδί
μας μαρμαρώνει
μ' ένα νεύμα
μας εξοβελίζει
νάνοι εμείς
κι ασήμαντοι
στου χρόνου
τις περιστροφές
καταλήγουμε
δημιουργοί του τίποτε
και του ποτέ.

Ένα πλάσμα

     

Μαύρες τιράντες
απ΄το μπλουζάκι
μαύρες τιράντες
απ΄το σουτιέν
μυώδες κορμί
στριφτό τσιγάρο
στο χέρι
θεέ μου
δως μου δύναμη
ν΄αντέξω
τη μαχαιριά του έρωτα
τα μαγευτικά της μάτια
ν΄αντέξω
μα αυτή
είναι αδιάφορη
κι όλο κοιτάει
δίπλα της
ώσπου ένας νεαρός
την πλησιάζει
κι αυτή
του χαμογελάει εγκάρδια.