Καθόμουνα στον πάγκο
του μπαρ. Μόνος.
Έπινα ρούμι με κόλα.
Απέναντι μου κοιτούσα
τα ράφια με τα μπουκάλια.
Δίπλα σ΄όλο το μεγάλο τοίχο
ατέλειωτα κάδρα
για τον καφέ
σ΄ όλες του τις εκδοχές
αποσπάσανε την προσοχή μου
μα δεν ήταν για πολύ.
Σύντομα ξαναγύρισα
στον εσωτερικό μου κόσμο
τα προβλήματα μου
με κύκλωσαν
κι η μοναξιά
επέστρεψε αφόρητη
έπιασα κουβέντα
με τον μπάρμαν
τα ίδια και τα ίδια
και ώ, του θαύματος
μία κοπέλα
ήρθε κάθισε λίγο πιο πέρα
την κοίταξα κάνα δυο φορές
μα σε λίγο
ήρθε και κάθισε δίπλα της
ένας άντρας.
Παρήγγειλα δεύτερο ποτό.
