Διαφυγή

   

Στην μικρή αυλή
φύτεψα τριανταφυλλιές.
Τη μοναξιά μου
τη μοιράστηκα μ' ένα σκύλο.
Το σπίτι
χρόνια τώρα
το έκανα βιβλιοθήκη,
θάλασσα να κολυμπώ
να μη θυμάμαι
εσένα.

ΕΔΕΜ

Κάποτε θα ρθεί ξανά
η πρώτη μας νιότη
θα γίνουμε πάλι έφηβοι
τότε θα με αγαπήσεις
όσο σ' αγάπησα εγώ
μαζί θα περπατήσουμε
το μονοπάτι του έρωτα
που δεν γεννήθηκε ποτέ
κάποτε θα γίνεις η ψυχή μου
κι εγώ η δική σου ψυχή
θ' αγαπηθούμε
θα γεννήσουμε
λουλούδια παραδεισένια
θα μαζεύουμε
στον κήπο της Εδέμ
κάποτε θα ξαναγεννηθούμε
και η ζωή θα έχει νόημα.

Άλλος κόσμος

Νύχτωσε.

Βασανισμένες ψυχές

ψάχνουν στα σκοτάδια

να βρουν την ανακούφιση.

Ο έρωτας

πουλιέται φτηνά

στους δρόμους

στα μαγαζιά.

Νοθευμένο αλκοόλ

νοθευμένες σχέσεις

της στιγμής

κάλπικες

γεννιούνται και πεθαίνουν

γρήγορα.

Ο κόσμος της νύχτας

ένας άλλος κόσμος

βγαίνει στο προσκήνιο

διεκδικεί τη βασιλεία του.

Γεμάτος πειρασμούς

για μικρούς και μεγάλους

υπόσχεται πιο πολλά

απ' όσα μπορεί να δώσει.

Έτσι είναι το παιχνίδι.

Ταχυδακτυλουργία και μαγεία.

Όταν ξημερώσει

όλοι οι απολογισμοί

θα είναι βεβαρημένοι.

Πεδίο μάχης

Χάσκουν οι μηροί

και το κορμί

ζητά διείσδυση

μείξη των υγρών

οι ανάσες να ανακατευτούν

έλα, λέει

καλεί για ένωση

η επιθυμία μετράει 

μόνο

ούτε οι ηλικίες

το χρώμα

ούτε κάτι άλλο

δυό κορμιά

μια αγκαλιά

ηλεκτρική εκκένωση

που σε εκτινάσσει

σε πιάνει ρίγος

πεθαίνεις

ξαναγεννιέσαι.

 

ΡΕΜΒΗ

Ξαπλωμένος στο γρασίδι

κάτω από τα πλατάνια

διαλογίζομαι

τεμπελιάζω

εκδικούμαι έτσι

το χρόνο που εργάστηκα

σκέφτομαι τα κορμιά

που κάποτε μ’ αγκάλιασαν

μα τώρα είναι ξένα

και κλαίω

χάνω την αίσθηση του χρόνου

το εσωτερικό μου ρολόγι

ξάφνου με ξυπνάει

βράδιασε

είναι η ώρα

να πάω στη γειτονιά της

τηρώντας

όλους τους κανόνες της μυστικότητας.

Θεία πρόνοια

Σ' ένα μπαρ

καθόμουν ένα βράδυ

κι έπινα

κάπνιζα στριφτά τσιγάρα

ένιωθα ωραία

μα ύστερα

άρχισα να παρατηρώ προσεχτικά

τον κόσμο

και σκέφτηκα

πως οι άνθρωποι έχουν προβλήματα

πίνουν

καπνίζουν

κάποιοι παίρνουν ναρκωτικά

μερικοί τρελαίνονται

καθόμουν και σκεφτόμουν

φίλους, γνωστούς, συγγενείς

πόσων ανθρώπων η ζωή

κυλούσε αμέριμνα

ώσπου ξαφνικά

τους έφαγε ο καρκίνος

ή κατέληξαν στο τρελάδικο

και βολοδέρνουν στους δρόμους

βυθίστηκα στη λάβα της κολάσεως

μα ευτυχώς μια κοπελιά

ένα όμορφο πλάσμα

κάθισε απέναντι

μου χαμογέλασε

κι ο κόσμος γύρω μου

φωτίστηκε.

Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπο σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψη σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μία φορά;

Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

     Ντίνος Χριστιανόπουλος